Łowisko | Ryby | Galeria | Rekordy | Kontakt
 MCT zerkow Mickiewiczowskie
Centrum
Turystyczne
w Żerkowie


zerkow


 

Ryby występujące w łowisku „Pogorzelica”

Lin
Lin (Tinca tinca)

Występowanie:
Żyje w niezbyt głębokich, mulistych i obficie porośniętych wodach rzek i jezior. Hodowany w gospodarstwach stawowych. Występuje w całej Europie prócz Islandii, północnej Szkocji, Skandynawii, Dalmacji, Grecji, Krymu. W Azji spotykany na Syberii. Spotykany w wodach słonawych, np. w zlewisku Bałtyku. Hodowlana odmiana, zwana złotym linem jest w naszym klimacie bardzo popularną rybą ozdobną, często spotykaną w przydomowych oczkach wodnych i stawkach. Osiąga długość 70 cm i wagę 6 kg (Węgry, Rumunia).

Budowa zewnętrzna:
Zwarte, mocno zbudowane ciało o szerokim trzonie ogonowym. Oczy małe. Otwór gębowy mały, końcowy, w kącikach otworu gębowego jeden wąsik. Łuski drobne (95-100 wzdłuż linii bocznej), głęboko osadzone w grubej, śluzowatej skórze. W płetwie grzbietowej 12-13 promieni, odbytowa ma ich 9-11. Wszystkie płetwy zaokrąglone. U samców, poczynając od drugiego roku życia, przy długości 12 cm płetwy brzuszne wydłużają się, a ich drugi promień grubieje. Płetwa ogonowa lekko wklęsła. Zęby gardłowe jednorzędowe, 4(5)-5. Grzbiet jest najczęściej ciemnozielony lub ciemnobrązowy. Boki jaśniejsze mosiężnie połyskujące, strona brzuszna żółtawobiała. Długość 20-30 cm, maksymalnie 60 cm (ciężar do 7,7 kg).


Tryb życia:
Ostrożny, bardzo płochliwy samotnik, trzymający się w ciągu dnia w pobliżu dna, przejawiający zwiększoną aktywność po zapadnięciu ciemności. Tarło od maja do lipca, przy temperaturze wody od 19 do 20°C. Z chwilą zbliżania się pory tarła dojrzałe do rozrodu osobniki zaczynają grupować się w stada. Tarło jest rozciągnięte w czasie i trwa zazwyczaj od 1,5 do 2 miesięcy. Ikra składana jest porcjami w odstępach ok. 2 tygodni. Liczba jaj, zależnie od wielkości samicy, wynosi od 300000 do 900000 sztuk. Bardzo mała kleista ikra o średnicy 0,8-1 mm przyczepia się do wodnych roślin. W temperaturze wody 20°C okres inkubacji ikry wynosi ok. 3 dni. Wylęgające się larwy mają długość 4-5 mm. Mają one na głowie kleiste gruczoły, za pomocą których przyczepiają się do roślin, aż do czasu zresorbowania zawartości woreczka żółtkowego. Zabezpieczone są w ten sposób przed opadnięciem w muliste podłoże. Z chwilą wykształcenia się skrzeli kleiste gruczoły na głowie ulegają zanikowi. Lin rośnie wolno, uzyskując dojrzałość płciową w 3-4 roku życia.

Jedną z najpospolitszych ryb jest lin zasiedlający spokojnie płynące wody, mieszkaniec starorzeczy, stawów, wyrobisk potorfowych i glinianek, wolno zarastających jezior. Lin odżywia się początkowo glonami i drobnymi skorupiakami przechodząc następnie na pokarm wyszukiwany w pokładach dennego mułu, a więc jadłospis zbliżony do tego, w którym gustuje karp i leszcz. Zresztą lin zaliczany jest do tej samej rodziny - karpiowatych.
Ryba ta w wieku 10-15 lat dorasta do wagi 2.5 do 3 kg, a złowiony w Szwecji 10-kg okaz należy do wyjątkowych. Krajowy rekord w połowie lina ustanowił w roku 1988 Dominik Lis z Sopotu wyciągając okaz wagi 3,90 kg. Krajowe normy medalowe stawiają znacznie niższe wymagania, bowiem o złoty medal mogą ubiegać się wędkarze z trofeum 2,5 kg, o srebrny - 2 kg i brązowy - 1,5kg.
Lin nie podlega żadnej czasowej ochronie, można go łowić na wędkę przez cały rok, obowiązuje jedynie wymiar ochronny 25cm.
Rzadko się zdarza przypadkowe, niejako "z marszu" złowienie na wędkę dużego lina. Jest to bowiem ryba ostrożna. Wędrująca własnymi podwodnymi szlakami wiodącymi na ogół wśród gęstej, podwodnej roślinności. W swojej krainie lin unika zazwyczaj ataków szczupaków, bo choć zdarza się, że przebywa w ich bezpośrednim sąsiedztwie, to przecież drapieżniki te, niczym torpedy, wycelowane są zawsze w kierunku otwartej wody, nie zaś gęstych, linowych zarośli. Lin rzadziej jest więc ofiarą, częściej widzem.
Lin jest rybą intrygującą wielu wędkarzy imających się różnych sposobów, by zamienić go w swoje trofeum. Nie zawsze się to udaje, bowiem sukces wędkarz musi zawsze okupić ogromną cierpliwością i spokojem. Problem w łowieniu linów polega najczęściej na tym, że są w tych miejscach gdzie wędkarz dotrzeć nie może i w takich wypadkach jedynym rozwiązaniem jest zanęcenie. Perfekcjoniści zalecają staranne przygotowanie linowego "stołu" - oczyszczenie z zarośli i gałęzi fragmentu dna. Niektórzy nawet radzą wysypanie tego skrawka piaskiem, a dopiero po skończeniu tych przygotowań, nęcenie.
Lin ryje w dnie jak dzik, ma do tego doskonały węch więc wystarczy, że znajdziemy odpowiednio zlokalizowane oczko; o względnie twardym dnie, bez zaczepów i z możliwością wyholowania zaciętej ryby z łowiska do podbieraka. Nęcimy krojonymi lub całymi robakami (w zależności od zasobności terenu), mogą być czerwone robaki lub białe, i na nie będziemy później łowić.
Liny można przyzwyczaić do zanęty, np. do gotowanego grochu, parzonej pszenicy, gotowanych ziemniaków, chleba.

Sposoby łowienia
Wędzisko dostosowane długością do warunków łowiska 3 m i więcej, mocne o akcji "C", "D".
Kołowrotek o szpuli stałej lub ruchomej z zapasem żyłki 0,30-0,35 mm (przypono 0,05 mm cieńszy) haczyk 4-7 z przedłużonym ramieniem typowy do zakładania rosówek lub 8-9 do łowienia na czerwonego robaka lub pęczki białych robaczków. Spławik niezbyt duży, czuły, łatwy do manewrowania zestawem wśród wodnej roślinności. Przynęt umieszczamy na dnie lub nad dnem. Lin jest rybą silną i waleczną. Podbierak jest konieczny.
Najlepsze połowy przed świtem do 8-9 i po południu aż do późnego zmierzchu (miesiące: maj, czerwiec, sierpień, wrzesień).
Wiosną lin bierze przez cały dzień, w miarę ocieplenia się wody wydłuża się południowa przerwa w żerowaniu. Warto dodać, że lin jest specjalistą od zdejmowania przynęty z haczyka, rosówka lub robak powinny być krótsze. Jesienią używamy w połowach lina mniejszych przynęt i haczyków.

Przynęty:
białe i czerwone robaki, rosówki, bułka (miąższ lub skórka), ciasta, kukurydza, kasze (manna i kukurydziana).

Karp Karp
Karp (Cyprinus carpio)


Występowanie:
Forma dzika występowała pierwotnie w Europie południowo-wschodniej i zachodniej Azji w zlewiskach mórz Egejskiego, Czarnego, Kaspijskiego i Aralskiego. Na skutek hodowli, której początki notowano we wschodniej Europie ok. XII i XIII w. oraz introdukcji został rozprzestrzeniony na terenie niemal całego świata. W warunkach naturalnych przebywa w wodach stojących lub wolno płynących. Występuje niemal we wszystkich strefach klimatycznych. Siedliskiem karpia są stawy, jeziora nizinne, w cieplejszych okresach występują w płytkich przybrzeżnych wodach, natomiast w chłodniejszych przy dnie.

Historia:
Już z roku 350 p.n.e. pochodzą pierwsze wzmianki o karpiu. Znajdujemy je u samego Arystotelesa. O karpiu pisze też Pliniusz Starszy (23-74 p.n.e.) w swojej Historii Naturalnej. Karp pochodzi z dalekiej Azji Wschodniej, począwszy od dorzecza Amuru (Rosja) poprzez Mandżurię (Chiny) na zlewni Mórz Aralskiego, Czarnego i Kaspijskiego skończywszy. Najwcześniej karp został udomowiany w Chinach (V w p.n.e.). W Europie była to pierwsza ryba hodowana w sztucznych stawach zakładanych przy klasztorach. Od VII do XII wieku nastąpił szybki rozwój rybactwa w klasztorach majątkowych Belgii, Francji, Niemiec i na terenach Jugosławii. Jest jedną z najważniejszych ryb hodowlanych. Do Polski karp przeniesiony był na początku XIII wieku. W Polsce stanowi połowę odławianych ryb słodkowodnych. Na świecie odławia się ok. 200 tys. ton karpia rocznie. Przez wędkarzy uważany za rybę waleczną i przebiegłą. W polskiej tradycji smażone mięso karpia jest jedną z potraw wigilijnych.

Budowa zewnętrzna:
Dzika, podstawowa forma karpia (sazan) ma wyciągnięte, bocznie słabo ścieśnione ciało. Wysuwalny otwór gębowy ma położenie końcowe. Na górnej wardze występują cztery wąsiki (dwa dłuższe i dwa krótsze). Zęby gardłowe trójrzędowe. Łuski duże, 33-40 wzdłuż linii bocznej. U hodowlanych odmian ciało, w zależności od odmiany, bywa mniej lub bardziej wyciągnięte i wygrżbiecone.

Odmiany:

  • pełnołuskie (całkowicie pokryte łuskami),
  • lustrzenie (o ciele pokrytym nieregularnie rozrzuconymi, powiększonymi łuskami),
  • lustrzenie rzędowe (z szeregiem dużych łusek biegnących wzdłuż linii bocznej),
  • golce (całkowicie pozbawione łusek, lub z pojedynczymi łuskami osadzonymi w bezpośrednim sąsiedztwie płetw).

Płetwa grzbietowa z 20-26 rozwidlającymi się promieniami. W płetwie odbytowej jest ich 8-11, w brzusznej 9-11, piersiowej 16-17, w ogonowej zaś 19; wszystkie u góry wyraźnie się rozwidlają. Ubarwienie jest zmienne. Grzbiet zazwyczaj zielonobrązowy do zielonoczarniawego. Boki srebrzystobrązowawe, brzuch biały. Płetwy zielonoszare z brązowawym odcieniem, nierzadko czerwonawe. Długość 25-75 cm, maksymalnie 120 cm. Osiąga wiek 40 lat.

Tryb życia :
W ciągu dnia karp trzyma się zazwyczaj głębszych, zaciemnionych miejsc, przejawiając wzrastającą aktywność wraz z zapadającym zmierzchem. Tarło - maj do lipca, zależnie od kształtowania się w tym okresie temperatury wody. Na głowie i płetwach piersiowych samców słaba wysypka tarłowa. Ikra składana jest w płytkich, zacisznych, porośniętych roślinnością przybrzeżnych miejscach (również na zalanych wczesnoletnim przyborem łąkach), przy temperaturze wody od 18 do 20°C. Z powodu wysokiej temperatury tarła karpie żyjące w otwartych wodach naszej chłodniejszej szerokości geograficznej (również w Polsce), rzadko znajdują sposobność do odbycia naturalnego rozrodu. Składanie ikry odbywa się porcjami, z tygodniowym odstępem czasu. Zależnie od ciężaru ciała samicy składanych jest 200000-300000 jaj. Są one jasne, a po dostaniu się do wody pęcznieją, zwiększając prawie o połowę swą średnicę. Przyklejają się do wodnych roślin, podobnie jak i wykluwające się po 3-5 dniach larwy, które jeszcze następne 1-3 dni spędzają przyczepione do nich za pomocą znajdujących się na głowie przyczepnych organów. Po tym okresie spoczynku młode karpie muszą podpłynąć ku powierzchni wody aby napełnić powietrzem pęcherz pławny. Dopiero teraz są zdolne do samodzielnego pływania. Karpie hodowlane w stawach osiągają w trzecim roku życia ciężar 1-2 kg przy długości ciała 25-35 cm. Również dzikie karpie odznaczać się mogą tak szybkimi przyrostami, zazwyczaj jednak rosną zdecydowanie wolniej.


Odżywianie:
Młode kapie zjadają rośliny i zwierzęcy plankton (wyrostki, skorupiaki). Przy długości około 18 mm zaczynają polować na zwierzęta denne. Osobniki dorosłe pobierają dodatkowo pokarm roślinny. Karpie rozpoczynają żerowanie dopiero przy temperaturze wody przekraczającej 8°C jednak najlepiej przyswajają pokarm w temperaturze powyżej 20°.


Przynęty:
ziarna kukurydzy, pszenica, pęcak, łubin, ziemniak gotowany, różnego rodzaju pasty i ciasta, kulki proteinowe

Leszcz
Leszcz (Abramis brama)

Budowa zewnętrzna:
Silnie wygrzbiecone, bocznie równie silnie ścieśnione ciało o tępym pysku i prawie dolnie ustawionym otworze gębowym. Średnica oka mniejsza od długości pyska. Łuski duże. 50-57 wzdłuż linii bocznej. Płetwa grzbietowa z 12, a odbytowa z 26-31 promieniami. Płetwy piersiowe sięgają do nasady płetw brzusznych. Zęby gardłowe jednorzędowe, 5-5. Grzbiet w kolorze od ołowianego do czarniawego, zazwyczaj zielonawo połyskujący. Boki jaśniejsze, metalicznie lśniące. Brzuch białawy o perłowym połysku. U starszych osobników jest on zwykle złocisty. Płetwy nieparzyste ciemnoszare; parzyste jasnoszare. Długość 30-50 cm, maksymalnie 75 cm.


Tryb życia:
Młode ryby żyją w małych stadkach, w przybrzeżnej strefie wody. Starsze w jej głębszych rejonach, skąd wraz z nastaniem ciemności ciągną w poszukiwaniu pokarmu na przybrzeżne płycizny (głęboko penetrują muł, pozostawiając charakterystyczne ślady żerowania). Tarło - od maja do czerwca. W tym okresie u samców występuje silna wysypka tarłowa. Stado tarłowe wyszukuje płytkie, silnie porośnięte roślinnością miejsce w strefie brzegowej. Żółtawa ikra o średnicy 1,5 mm przykleja się do wodnych roślin. Okres wylęgania trwa od 3 do 12 dni. Dojrzałość płciową uzyskuje w 3-4 roku życia.

Leszcz występuje w trzech podgatunkach różniących się trudnymi do identyfikacji dla przeciętnego wędkarza szczegółami budowy kręgosłupa, liczebnością łusek na linii bocznej i promieni płetwy odbytowej
W Polsce żyje leszcz zachodnioeuropejski. Młode okazy mają barwę srebrzystoszarą, starsze nabierają barwy złotawobrunatnej.
Leszcz i karp żyją najdłużej spośród wszystkich karpiowatych. Przeciętny wiek leszczy określa się na 15 lat.
Leszcz nie należący do gatunku ryb osiągających imponujące rozmiary. Za maksymalną wagę przyjmuje się 5-6 kg.

Część wędkarzy i zawodowych rybaków charakteryzując leszcza określa go jako rybę niezwykle sprytną i ostrożną niewiele ustępującą karpiowi. Wędkarskie połowy leszczy, szczególnie dużych okazów wymagają z reguły starannego przygotowania łowiska, no i rzecz oczywista, sprzętu.

WARUNKI BYTOWANIA
Leszcz występuje w Polsce we wszystkich wodach, zarówno stojących jak i bieżących. Spotkać go można w słabo zasolonych wodach strefy przyujściowej. Nie ma go tylko w rzekach górskich i zimnych potokach. Leszcz nie lubi prądu wody, a mając stosunkowo niewielkie wymagania tlenowe nawet w rzekach płynących wartko trzyma się miejsc o leniwym nurcie i urodzajnym w pokarm, mulistym dnie. Jest to bowiem ryba nazywana często "oraczem dna". Charakterystyczna budowa pyska, który, gdy potrzeba, zamienia się w długi ryjek, pozwala leszczowi na penetrowanie dość głębokich pokładów dennych osadów w poszukiwaniu larw owadów, skorupiaków, mięczaków, skąposzczetów.

W literaturze wędkarskiej używa się często określenia: kraina leszcza wskazując warunki najbardziej odpowiadające temu gatunkowi. Są to zarówno rzeki wolno płynące, głębokie, o ograniczonej przezroczystości wody, jak i łączące jeziora kanały, a także jeziora, które również mogą być "leszczowe". Wody te w lecie ogrzewają się do ponad 25°C, zimą zamarzają. Dno pokryte jest mułem. Zarówno części koryta jak i partie przybrzeżne porasta roślinność wodna, a rzekę od lądu dzieli często szeroki pas oczeretów. W takim środowisku rozwija się fauna bezkręgowa, która jest jednym z głównych składników pożywienia leszczy.
W jeziorach
Jeziora leszczowe to zbiorniki o głębokości 12-20 m i dużych powierzchniach o łagodnych stokach ławicy przybrzeżnej. Dno tych jezior pokryte jest mułem. Latem rozwija się tam obficie fitoplankton powodując tzw. kwitnienie wody.
Młody leszcz trafia się czasami i niedzielnemu wędkarzowi, bowiem ryby te, nim podrosną, przebywają najchętniej w strefie przybrzeżnej, w pasie stosunkowo płytkiej wody. Starsze roczniki żerujące zawsze w licznych stadach, odchodzą nieco dalej od brzegu trzymając się strefy wody blisko dna. Duże leszcze po tarle odbywanym w maju lub czerwcu na przestronnych wypłyceniach jezior, powracają powoli na swoje stałe żerowiska znajdujące się najczęściej na wielometrowych głębiach. Czasem miejsca te zdradzają gazy wydobywające się z dna, ale najczęściej przepływamy łodzią nad żerującymi stadami leszczy liczącymi po wiele tysięcy sztuk, nie wiedząc nawet o tym.
Leszcz żeruje podobnie jak karp. I on bierze do pyska porcję mułu z dna, wypluwa do wody i następnie wychwytuje jadalne dla siebie kąski. Stada leszczy przemieszczają się i przy odrobinie szczęścia można trafić na nie, gwarantując sobie nie tylko obfity połów, ale także wiele wędkarskich emocji, bowiem wyciąga się ryby jedna po drugiej (jeśli nie spłoszy się stada) i mniej więcej równych wymiarów.
W rzekach
Leszcze żyją we wszystkich prawie rzekach Polski. Ze względu na warunki środowiskowe leszcze rzeczne nie tworzą takich stad jak w jeziorach, ale trzymają się razem po kilka, kilkadziesiąt sztuk.
Leszcz nie lubi nurtu i chętnie przebywa w strefach wody spokojniejszej, wolniej płynącej. W rzekach o płaskim korycie leszcze gromadzą się przy brzegach szukając kryjówek wśród przybrzeżnej, wodnej roślinności, w pobliżu dna. Duże leszcze szukają przydennych kryjówek w głębokich miejscach sąsiadujących z nurtem lub położonych na jego skraju, w miejscach tworzenia się wstecznych prądów, gdzie wielka powodziowa woda wymyła podłoże. Takie kryjówki powstają zazwyczaj pomiędzy ostrogami(główkami), za pniami zwalonych drzew, za naturalnymi przeszkodami jakie powstają po stronie tzw. wysokiego brzegu podmywanego przez wodę, gdzie kawał lądu porwała już woda, ale ostało się potężne drzewo z ogromnymi korzeniami, a za nim dół ze spokojniejszą wodą. Leszcz chroni się także w strefach wody odległych od głównego nurtu, gdzie odkładają się osady rzeczne, a woda jest wystarczająco głęboka. Ryby te penetrują także spad koryta głównego nuru, szczególnie większe sztuki.
SPOSOBY ŁOWIENIA
Leszcze łowi się przez cały rok, również zimą pod lodem. Za najlepsze miesiące w wędkarskich połowach tej ryby od dawna uważa się lipiec, sierpień i wrzesień. W rzekach najlepsze połowy także uzyskuje się latem.
Leszcz żywo reaguje na zmiany ciśnienia. Stabilizacja pogody sprzyja połowom, podczas gdy na niepowodzenia mają wielki wpływ wiatry: północny i północno-wschodni.
Leszcz uważany jest za rybę dziennego żeru, nie ma jednak reguł regulujących ściśle okresy jego odżywiania. Bierze zarówno wczesnym rankiem, w południe, wieczorem jak i w nocy, nawet na niewielkiego żywca. Duże leszcze łowi się spinningiem na maleńkie obrotówki (nr 1-2). Spinningu nie polecamy jednak jako metody na leszcze, ograniczając się do dwóch sposobów jego połowu.


Wędka gruntowa
Łowienie z gruntu w rzece może przynieść zupełnie nieoczekiwane rezultaty, chyba że założymy odpowiednio spreparowany ser i będziemy czekali aż znajdzie się brzana, która nabierze nań apetytu... Tak więc z jednej strony, z myślą o ostrożnych leszczach powinniśmy zmontować w miarę delikatny zestaw, bo nawet duży leszcz da się wyholować do podbieraka na cienkiej żyłce, ale jeśli trafi się właśnie brzana? Krakowskim targiem więc, do wędkowania w dzień poszukajmy rozwiązań pośrednich: wędzisko o akcji "B" lub "C" długości 2.7-3 m, żyłka 0.30-0.35 mm i przypon o 0.05 mm cieńszy. Ciężarek przelotowy. Zamiast ciężarka lub w jego sąsiedztwie możemy ulokować koszyczek zanętowy. Jeżeli mamy koszyczek tradycyjnie stosowany, bez obciążenia, ciężarek jest konieczny, jeżeli dysponujemy koszyczkiem nowej generacji - z obciążeniem, zastąpi nam ciężarek. Do koszyczka wciskamy odpowiednią ilość zanęty smużącej (płatki owsiane, otręby). Zanętę należy dobrze ubić, aby nie została natychmiast wymyta przez wodę. Haczyk na leszcze zakładamy niezbyt duży, ale dostosowany do przynęty, mniejszy jeśli będą to białe robaczki, nieco większy do nałożenia rosówki lub pęczka czerwonych robaczków, maleńki na larwy ochotki. Połowów z gruntu na ciasto w prądzie nie zalecamy, woda łatwo wymywa przynętę z haczyka.

Wędka ze spławikiem
Jedyna do połowu leszczy w jeziorze. Jak dotychczas nie udało mi się spotkać wędkarza, który trafił na łowisko dużych leszczy łowionych w jeziorze z brzegu. Najczęściej w poszukiwaniu większych okazów tych ryb trzeba posługiwać się łodzią i przed połowami nęcić. Zanęta powinna być świeża. Jeśli będą to gotowane ziemniaki, należy je kroić w sporej wielkości kostkę, aby nie przywabiać drobnicy. Po kilku, kilkunastu dniach nęcenia można liczyć na emocjonujące połowy dużych leszczy.
Wędzisko niezbyt długie, dość sztywne o akcji "B" (3-3.5 m) kołowrotek o stałej szpuli z zapasem 100 m żyłki 0.25, przypon 0.20-0.22. Haczyki niezbyt duże, w granicach numeracji 8-12. Spławik bardzo czuły, smukły o niewielkiej wyporności, przelotowy, obciążenie śrucinami, rozłożone. Przynętę lokujemy na dnie. Charakterystyczne branie leszcza pokazuje, w poszczególnych jego fazach. Hol jest łatwy, po chwilowym oporze ryba daje się powoli przyciągać do podbieraka, który jest niezbędny. Leszcz ma bardzo słaby pysk i łatwo zrywa się z haczyka.
Warto jeszcze dodać, że latem leszcze żerują z reguły w nocy, przed zachodem słońca i o świcie wpływają w trzciny na niewielkiej głębokości, podczas gdy w dzień są dostępne dla wędkarza na głębokości 3 do 6 m.
Jeżeli więc istnieją dogodne warunki terenowe, nawet nie dysponując łodzią, można zapolować na te ryby pod warunkiem zachowania niezbędnej ostrożności.


Przynęty: Niewielkie rosówki, czerwone robaki, białe robaki, (mogą być barwione na kolor pomarańczowy), ciasto ze świeżego chleba, parzona pszenica, gotowany pęczak, kukurydza konserwowa, ciasta z dodatkiem zapachu czosnku i ewentualnie barwione na kolor czerwony lub pomarańczowy (dodatek larw ochotki do ciast nie szkodzi).

Opisy pochodzą z serwisów: PZW Byczyna i Wikipedia
Kontakt w sprawie zakupu licencji: tel.0-693 033 136     statystyka